Op een zomerzondag maakte ik afgelopen jaar een wandeling. Aan de wandel waren ook dames met hoedjes en mannen keurig in het pak. Ze waren onderweg naar de kerkdienst bij ons in de buurt.
De deuren stonden open, jassen hingen klaar, mensen praatten met elkaar. Ik dacht: wat zijn ze met velen. En hoe gewoon het is om samen, met open deuren in veiligheid zo’n moment te beleven.
Het raakte me diep. Het confronteerde me met mijn eigen gemis van die gewoonheid. Maar ik realiseerde me ook: waarschijnlijk was ik binnengelaten. Zonder argwaan. Zonder angst.
Onveilig
Dat die argwaan en die angst er bij anderen wél is, is henzelf vaak niet aan te rekenen. Zij verlangen naar gewone veiligheid in gezelschap. Mensen uit minderheidsgroepen die niet willen worden aangesproken op hun huidskleur. Mannen die elkaars hand willen vasthouden in een volle trein. Meisjes met hoofddoeken die zich veilig willen voelen op drukke plekken.
Maar ook mensen die veranderingen en nieuwe invloeden eng vinden – ook zij horen erbij, maar worden vaak weggezet. Er is zo weinig ruimte om verhalen te horen die schuren en hokjes een beetje openbreken.
ook als het pijn doet
Ik hoop dat we blijven luisteren naar elkaars verhalen, ook als het pijn doet. Want soms brengt dat verzachting. En als dat niet lukt, voorkomt het misschien dat verharding te stevig wordt doorgezet.
In 2026 ga ik met Martijn onze nieuwe voorstelling spelen: Barricade – het eerste protest vanuit het radicale midden waar wij voor staan.
Vier kuikens
Wij, mijn man Jules en ik, zullen met onze vier kuikens de wereld blijven ontdekken. Zij hebben zo’n talent om de ander gewoon te zien, voorbij verschillen.
Op naar een gewoon 2026. Waar pijn gewoon pijn is, is liefde gewoon liefde. Wie het ook overkomt of wordt aangedaan.
Waar we blijven praten, met alle mogelijke verwijderings- of verbindingsgevolgen van dien. Dat we dat gewoon aangaan.
Met open ogen. Zachte harten.
Barricade
Vanuit het radicale midden zingen we als Dorfmann & Bos liederen over vrijheid, strijd, solidariteit en troost. Gewapend met een fraaie verzameling Franse en Nederlandse chansons, persoonlijke verhalen, een flinke dosis humor én negen instrumenten, gaan zij de barricade op. Niet om te schreeuwen – maar om naar elkaar te blijven luisteren.
Tussen strijd- en slaaplied onderzoeken we wat het betekent om menselijke verhalen te blijven horen in rumoerige tijden. We ontdekken hoe verschillende verhalen tegelijk kunnen bestaan.
Barricade is een heel persoonlijke voorstelling over het zoeken naar nuance, over naar elkaar blijven luisteren – ook als het schuurt.
Houdt de speelagenda in de gaten op Dorfmann & Bos.
cover: uitsnede Nieuwjaarsposter van Jules en Anouk Dorfmann
In ieder geval begint 2026 met goed nieuws: namelijk dat er een nieuwe voorstelling komt. Ik kom zeker kijken naar Barricade en wens jullie veel succes.
Dag Simone! Wat leuk om te lezen! Ik kijk er erg naar uit jou/jullie even te spreken na afloop! Groetjes, Anouk
Dag, u schrijft: “niet willen worden aangesproken op hun huidskleur” (zijn daar voorbeelden van dan? ik ken ze niet). “Meisjes met hoofddoeken die zich veilig willen voelen op drukke plekken”. Huh? Zit dáár het pijnpunt? De meiden die hun hoofddoek af willen doen: die hebben een probleem… Ik denk dat de olifant in de kamer is: door (A’dam) West lopen met een keppeltje is niet meer veilig! Met het ontkennen of onbenoemd laten van de echte problemen (toename van islam en daarmee onveiligheid voor joden) komen we geen stap verder.
Maar ik hoop dat ik nu niet goed begrepen heb…?
Ha, klopt het dat ik in Deventer niet van jullie voorstelling kan genieten? Lijkt me heel goed passen in theater Mimik.
Dag Mirjam, we spelen inderdaad dit seizoen niet in Deventer. Mimik lijkt me zeker een geschikt theater voor onze voorstelling! We gaan eens aankloppen. Wie weet in het komende seizoen… groetjes, Anouk
Dag Willem, dank voor de vraag. De voorbeelden van het niet op straat kunnen lopen met een keppel, ken ik helaas. Mijn man draagt hem overal en we krijgen veel meer nare reacties dan een paar jaar terug… ik besteed er in mijn voorstelling ook veel aandacht aan. Wat ik daarin wel heb gemerkt, in wat we meemaken, is dat het uit veel verschillende hoeken komt, de nare reacties op de keppel en ons zichtbaar Joods zijn. Wat ik door alles heen wel heb gemerkt is dat er, door het gesprek aan te gaan met misschien op het eerste gezicht “de ander”, herkenning en erkenning kan komen voor een problematiek van toenemende agressie, voor de ervaringen van individuen. Er kunnen zelfs overeenkomsten gevonden worden. Niet altijd in de bron of de toedracht of de vorm, wel in het gevoel van de onmogelijkheid om in veiligheid op te gaan in de maatschappij en de wens ook even gewoon mens te zijn (een bij elkaar geraapt zooitje eigenschappen, labels, hobby’s, interpretaties en verhalen). En of er nou bewijzen zijn voor angst, voor gebeurtenissen, voor pijn (ik ken helaas van alle minderheidsgroepen die ik benoem schrijnende voorbeelden), ik wil graag blijven focussen op gewoonheid en de wens om samen te leven en vind dat we om de ene pijn te erkennen, andermans pijn niet te hoeven ontkennen…
Helaas is het aangaan van dialogen wel veel moeilijker.
Ik hoop dat dit niet hele korte antwoord toch een beeld geeft van hoe ik deze nieuwjaarswens bedoelde.
Groeten en een goed 2026.