Mensen herkennen is nooit mijn sterkste kant geweest, en eerlijk gezegd wordt dat met de jaren alleen maar slechter. De sjoel waar ik dagelijks kom, ligt midden in het hotelgebied van Jeruzalem. Dat betekent een constante stoet toeristen, voorbijgangers en tijdelijke gezichten.
Wanneer mensen mij aankijken bij binnenkomst, probeer ik bewust vriendelijk te zijn, ook als ik geen idee heb wie ze zijn. Vaak komt de herkenning pas zodra ik met iemand begin te praten.
Vroeger liep ik vaker gewoon door. Het gevolg was dat mensen mij soms arrogant vinden. Dat is geen houding, maar onhandigheid.
Vriend waar de hele wereld over praat
Vanochtend zag ik bij binnenkomst een bekend gezicht: een oudere man die ik al jaren ken. Deze keer hoefde ik niet te gokken.
“Hoe is het eigenlijk,” vroeg ik hem lachend, “om een vriend te hebben waar de hele wereld dagelijks over praat?”
Hij kent Donald Trump nog uit diens tijd als vastgoedontwikkelaar in New York, van vóór de politiek, toen macht vooral geld was en deals het enige morele kompas vormden.
“Hij geniet hier intens van,” zei mijn kennis. “Dit is exact hoe hij altijd werkt. Als hij iets wil, gaat hij er frontaal op af. Zonder omwegen, zonder schaamte.”
“Dus het kan hem echt niets schelen wat mensen van hem vinden?” vroeg ik.
“Geen seconde,” antwoordde hij. “Integendeel. Hij zoekt het conflict. Hij respecteert alleen mensen die hem openlijk tegenwerken, die durven terug te slaan. Macht herkent macht. Daarom heeft hij respect voor Poetin en Xi. Niet vanwege ideologie, maar omdat zij geen angst tonen. Wie bang is, wordt verpletterd.”
Het gebed begon en ik ging naar mijn plaats.
Na afloop kwam hij opnieuw naar me toe. “Vergis je niet,” zei hij, “er zit wel degelijk een strategie achter zijn handelen.
Venezuela is geen idealistisch dossier, het is een roofgebied waar Rusland en China diep zijn ingegraven. Dat zij toegang hebben tot de grootste olievoorraden ter wereld is voor Washington onacceptabel. Democratie interesseert hem niet. Mensenrechten evenmin. Het gaat om controle.”
Hij schudde zijn hoofd. “Ik had oprecht medelijden met oppositieleider Machado die met haar Nobel-oorkonde stond te zwaaien. Dat soort symboliek betekent niets in dit spel.”
Met een relatief eenvoudige ingreep lijkt Venezuela nu grotendeels onder Amerikaanse invloed te zijn gebracht.
Iran volgende stap
“De volgende stap is Iran,” ging hij verder. “Het structureel verzwakken van de olie-positie van Rusland en China is voor hem een kernpunt. Maar Iran is geen Caracas. Daar ligt een snelle ingreep ingewikkelder. Toch zal hij blijven duwen, provoceren en escaleren — totdat iemand hem expliciet stopt.”
Hij keek me strak aan. “En voorlopig doet niemand dat.”
“Zijn dubbelzinnige houding brengt vooral Europa in verwarring,” vervolgde hij. “Jullie leiders blijven hopen op redelijkheid, terwijl hij uitsluitend reageert op macht. Dat is geen misverstand, dat is een denkfout.”
Hij zweeg even. “En toch,” zei hij, “heeft hij tastbare resultaten. Alle levende gijzelaars zijn terug. Bijna alle stoffelijke overschotten ook. Dat telt voor hem. Resultaat is waarheid.”
Hij sloot af zonder nuance: “Trump stopt pas als iemand met meer macht hem dwingt te stoppen – of als hij letterlijk omvalt.”
“Dat is nogal cynisch,” zei ik.
“Dat is geen cynisme,” antwoordde hij. “Dat is hoe deze wereld werkelijk werkt.”
cover: Talma Joachimsthal
Geef als eerste een reactie