Gelukkiger in Israël

illustratie bij Salomon analyseert: Françoise Nick
illustratie: Françoise Nick
Print Friendly, PDF & Email

Wie mijn columns leest of zich herinnert wat ik gedurende bijna 40 jaar tijdens mijn correspondentschap voor de NRC schreef, weet dat ik met een kritisch oog en oor over de nederzettingenpolitiek schreef. En toch voelde ik me heel goed in Israël. Ik was heel jong toen ik besloot mijn leven daar voort te zetten als een ‘vrij mens’.

Natuurlijk was ik gewond door de Holocaust. Ik heb in 1940 de Duitse troepen Amersfoort zien en horen binnentrekken. Ik koos voor Israël in 1947 omdat ik voorvoelde dat mijn Joodse identiteit alleen daar tot zijn recht kon komen. Ik bedoel niet Jood-zijn in religieuze zin, nee ik wilde gewoon een in vrijheid levend mens zijn. In 1965 koos ik definitief voor Israël en ging er wonen.

Ik ga mijn innerlijke ontwikkeling hier niet verder duiden. Maar dit moet me van het hart: in Israël ben ik een vrij mens geworden, niet langer een Jood in de diaspora in Nederland, maar een gelukkig mens, ver van antisemitisme en allerlei andere vormen van onnatuurlijke benadering van het Jood-zijn. Om heel persoonlijke redenen woon ik weer in Nederland. Liefde voor een prachtige Joodse vrouw is de echte reden van mijn terugkeer. Echter, ik heb voor die liefde mijn in Israël gewortelde vrijheidsgevoel verloren. In Nederland ben ik weer Jood geworden, wie ik was en niet wilde zijn. Terug van de innerlijke vrijheid naar de beklemming van dat nare diaspora-gevoel. 

Ik schrijf dit omdat er antisemitische kogels op mijn innerlijk gevoel worden afgeschoten. Ben ik die ‘nieuwe Jood’ volgens de kronkelgedachten van Thierry Baudet? De ongevaccineerden zijn volgens hem ‘de nieuwe Joden’, mensen die in 1940-‘45 opzij werden gezet (ik ben trouwens wel gevaccineerd). Ik weet niet of dit jodenhaat is of onbenul. Maar mijn gevoel komt in opstand als ik die hartstochtelijke domme, provocerende gedachte hoor uit de mond van iemand die meent Latijn en Grieks te kunnen spreken. Heeft de leider van Forum voor Democratie ‘ons’ nodig om de vaccinatiepolitiek van Rutte en De Jonge te demoniseren? En hoe haalt hij het in zijn hoofd de Holocaust erbij te halen? Kan hij zijn politieke boodschap niet bij de kiezers overbrengen zonder de nazi-massamoord op te roepen? Weet hij, of voelt hij aan, dat dit in Nederland doeltreffende koopwaar is?

De woorden van Baudet prikkelden me deze column te schrijven, iets van mijn innerlijk leven te laten zien. Ik geloof niet dat mensen die een Joodse identiteit hebben op het Europese continent nog echt gelukkig kunnen zijn als vrije mensen. Ga naar sjoel en je wordt bewaakt. CIDI en NIW ‘vechten’ tegen het antisemitisme. Met alle vraagtekens en uitroeptekens is Israël en het zionisme, zelfs in zijn uitwassen, het enige echte antwoord op deze dagelijkse pijniging van mijn Joodse ziel en misschien ook van vele anderen.

Gelukkig leven en wonen mijn kinderen en kleinkinderen in Israël. Dat geeft me op 84-jarige leeftijd een heel goed gevoel. Zodra de corona-grens weer opengaat, ben ik er weer met mijn Joodse vrouw voor wie in het diepst van haar ziel misschien ook Israël het antwoord is.

Over Salomon Bouman 29 Artikelen
Salomon Bouman studeerde internationale betrekkingen aan Science Po in Parijs en aan de Johns Hopkins University in Baltimore, VS. Hij heeft lang in Israël gewoond en werkte daar 37 jaar als correspondent, onder andere voor NRC-Handelsblad. Zijn zoon en dochter en zijn kleinkinderen wonen nog steeds in Israël. Tegenwoordig schrijft hij columns en boeken. Van zijn hand verschenen Israël tussen hoop en vrees (Amsterdam University Press) en Ontmoeting en misverstand (Amphora Books).

3 Comments

  1. Interesting perspective.
    As an Israeli-born, living happily in NL, I feel differently.
    I guess traumas of all sorts might be the explanations.
    Also mine as an Israeli who experienced war after war in Israel, and was totally disillusioned in 1973.

  2. Ontroerende en waarachtige woorden van Salomon Bouwman. Kan me helemaal in zijn visie inleven. Meestal erg ik me aan zijn columns, met zijn negatieve politieke commentaren over Israël en zijn regeringsleiders, vroeger in de NRC en laatst ook nog in hier, maar wat hij nu schrijft kan ik helemaal aanvoelen. Het is te gek voor woorden dat onze sjoels, scholen en instanties bewaakt moeten woorden door zwaar gewapende politie. Dat Joden niet durven te lopen met een keppeltje op straat, met angst om te worden uitgescholden of erger. Hoe kan dat gebeuren in een westerse democratie?
    Ondanks alle moeilijkheden en oorlogen die Israël moest voeren voor haar bestaansrecht, weet ik uit eigen ervaring, hoe vrij je je voelt als je in het land bent! Als je u bijvoorbeeld uit sjoel komt loop je op sjabbat gewoon met je talliet om naar huis, zoals velen dat doen. Probeer dat maar hier te doen.
    In Europa heeft men geen of weinig besef meer wat de Shoa eigenlijk was en historische kennis ontbreekt bij zeer velen, helaas. Of het nou gaat om de eigen geschiedenis of die van het Midden Oosten.
    Als jood voel je je niet echt vrij in Nederland vandaag de dag, binnenshuis en in de joodse gemeentes kun je gewoon je zelf zijn, maar in de samenleving is dat een ander verhaal, zo is mijn ervaring, helaas.
    Sjabbat sjalom!

  3. Beste RUBEN,

    DAT JE JE HEBT GEËRGERD AAN MIJN JOURNALISTIEKE WERK KAN IK WEL BEGRIJPEN. MAAR WEET DAT IK VANAF JUNI 1967 GEZIEN EN GEHOORD HEB DAT ISRAËL IN EEN MESSIAANSE DROOM IS GEKOMEN EN VAN DE BEVRIJDING EEN BEZETTING HEEFT GEMAAKT MET ZEER ERNSTIGE GEVOLGEN VOOR DE SAMENLEVING.
    ALS JE ISRAËL VOLGT WEET JE WEL WAT IK BEDOEL. MATERIEEL GAAT HET HEEL GOED MAAR HET GELD HEEFT DE MACHT OVERGENOMEN, DE DEMOCRATIE STAAT ONDER ZWARE DRUK. ETC ETC SHABBAT SHALOM

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*