Alles wat je met fijne mensen kunt delen, geeft je het gevoel dat je leeft

Brief vijf

illustratie Vrijdenkers van Françoise Nick
illustratie: Françoise Nick
Print Friendly, PDF & Email

Lieve Wanda,

Terwijl ik je brief las, dacht ik: je besteedt wel erg veel aandacht aan het thema begrafenis, totdat ik het laatste stuk las en stil werd. Ik moest de brief ‘neerleggen’. Zometeen meer.

Eerst: je hebt helemaal gelijk als je zegt dat je het tegenwoordig in de ‘kleinste’ dingen zoekt, zoals een etentje met fijne mensen, of de natuur. Ons vermogen om van zulk soort zaken te genieten en met a sense of wonder naar de wereld te blijven kijken, zorgt ervoor dat we een onderscheid kunnen maken tussen hoofd- en bijzaak. 

Ex-Vroom en Ex-Vrij
Briefwisseling tussen twee Joodse vrouwen, de ene afkomstig uit de meest vrome wereld de ander uit een geassimileerd milieu. 

Ik las recentelijk iets moois: “gaat het om de reis of om de bestemming?,” vroeg de één. “Het gaat om het gezelschap,” zei de ander. Ik denk dat dit voor de meeste mensen niet zo’n bijzonder stukje tekst is. Mij raakt het heel erg. Hoewel, gezelschap bij een succesvolle bestemming kennen we allemaal wel… Ineens duiken ze op hè? Het gaat om integer gezelschap tijdens een hele reis, inclusief de mindere tijden en oncomfortabele periodes van groei. 

Hoewel ik biologisch wat familie heb, ben ik helemaal alleen op de wereld en doe ik het ook helemaal alleen. Hoewel familie? ‘Familie’ is een groot woord. Dat ben je niet doordat je biologisch aan me verwant bent, maar doordat je er onvoorwaardelijk voor me bent en van me houdt precies zoals ik ben. Ik zou namelijk niet één biologisch familielid zelf hebben uitgekozen! Als het de bedoeling is dat ik er nu iets verhevens over zeg, dan: ze zijn mijn grootste spirituele docenten / lessen. Of iets dergelijks. Terwijl ik dit schrijf, heb ik even geen zin in hoge frequenties en transcendence. Misschien morgen weer. 

Waarom niet? Vanwege ‘alleen op de wereld’ en mijn bui over ‘recentelijk duizenden euro’s schade in mijn B&B’ door een rotte appel. De laatste €1500 krijg ik niet vergoed van de verzekering van de intermediair, al heb ik er recht op gezien de zaak. Dat maakt me chagrijnig en is natuurlijk in de welbekende onrecht-wond wroeten. En ik ben gewoon moe, Wanda. Drie jaar in de ratrace, post-scheiding en small business in tijden van COVID-19. Ik ben toe aan Costa Rica ofzo.

empathie zoeken

Toen ik de fout maakte om bij een biologisch familielid empathie te zoeken en mijn emoties e-ven-tjes liet gaan, stuitte ik op de muur van mislukte voorschriften voor mijn leven en hoezeer het allemaal aan mij lag. Eén moment van zwakte en kijk wat er gebeurde… Ik zou toch wel beter moeten weten na 36 jaar, zou je zeggen? 

Ik hoopte op zoiets als: “ach D-P, vreselijk. Maar je komt er wel. Dit waait weer over. Je doet het zo ongelooflijk goed. Wat je wenst, komt zeker allemaal uit. En die gast? Geef het tijd. Je hebt al het bewijs. Ik ben er voor je”. Illusies. Of op: “ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen en heb geen verstand van loodgieterszaken. Maar ik luister en ben er voor je”. Het is mijn niet-biologische vader Michel die het laatste in grote lijnen wel zei en mijn tweede niet-biologische vader Edward die mensen op me af stuurde om het loodgieterswerk op te pakken. Dit in tijden dat loodgieters een half jaar vooruit geboekt zijn en niet omkijken naar een douche-installatie en wat lekjes.

Alles wat je met fijne mensen kunt delen, geeft je het gevoel dat je leeft, niet wat er werkelijk gebeurt – noch de reis, noch de bestemming.

En toch Wanda, 95% van de zaken deel ik niet en draag of doe ik graag in mijn eentje, omdat de meeste mensen het nou eenmaal niet snappen, of uiteindelijk – zelfs met de beste intenties van de wereld – voor een hoop onnodige ruis in mijn leven kunnen zorgen. Een hoop mensen van mijn leeftijd zijn bovendien met hun ‘gezinsperikelen’ bezig, dus zwijg ik liever bij hen en bel ik liever Michel op. 

Uitgezoomd, ben ik niet het type ‘vriendschappen-verzamelaar’, zodat ik van alles bij iedereen kan halen, mijn PR hoog kan houden en ze er allemaal zullen zijn bij mijn begrafenis. Ik ben het type ‘geschiedenis-veranderaar’, zodat ik kan verdiepen en omdat het het juiste is om te doen. Al moet ik in mijn eentje staan en in mijn eentje begraven worden.

respect voor klokkenluiders

Ik vind het geweldig als ik gelijkgezinden tref, die bijvoorbeeld met integriteit, bewustzijn en diep denken bezig zijn. Daarom ben ik met een nevenklus begonnen, namelijk The Integrity Talks (waar ga ik de tijd vandaan halen?). 

Aankomende week spreek ik met twee integriteit experts over klokkenluiden en cursussen die ze gaan geven. Met beiden heb ik een persoonlijk gesprek gevoerd. Beiden zeiden tegen me: “je komt bijna nooit in dit domein terecht als je geen zaken hebt meegemaakt. Dan denk je er gewoonweg niet aan”. Diep respect voor de klokkenluiders en veranderaars van deze wereld! Ik hoop dat de nieuwe klokkenluiders wetten hen een betere positie gaan geven, want klokkenluiders zijn zo nodig.

Waarom ik jouw brief moest neerleggen Wanda, is omdat ik weet wat het is om na een ziekenhuisopname te herrijzen. In mijn jeugd was ik best vaak ziek. Eén keer belandde ik in het ziekenhuis en was ik bijna een week out. Een andere keer was voor een kijkoperatie, omdat ik nog altijd geen kinderen had. Dat werd een lange operatie, waarbij vierdegraads endometriose en mijn eileiders werden verwijderd. Het is zo’n cliché, maar gezondheid is alles. 

stoer meisje

Bij dit soort opnames zijn het de details die je bijblijven, zoals jouw scherpte tijdens de eerste nacht en wat je om je heen zag gebeuren. Ik weet nog hoe ik een ballon kreeg in de ambulance. Al was ik zeven en verging ik van binnen van de angst, ik was rustig. Stoer meisje ook. Altijd zo belachelijk sterk en braaf, vanaf dag één dat ik met dit lijf de wereld in ging. Het moest ook altijd. Het moet nog steeds (zie hierboven). 

Of de wijze waarop ik een week na de operatie groene urine had, door het gas waarmee mijn buik werd opgeblazen, zodat ze overal goed bij konden. En hoe ik de hoofdjes van Gischmo de kat en Pommie de hond bovenaan de trap naast elkaar zag uitsteken toen ik thuiskwam. 

Sowieso ben ik van de details. Dat heb je met hooggevoeligheid en hoogbegaafdheid. Ik kan ‘filmpjes’ afdraaien uit iedere periode. Als we over tien jaar spreken over de avond dat we elkaar in het Amsterdam Museum ontmoetten, dan kan ik je allemaal zaken vertellen die mogelijk bij jou zijn weggevaagd. Over tien jaar – deal?

Weet je Wanda? Bij dit soort ziekenhuisopnames ervaar je hoe nietig je bent en hoe ‘intelligent’ alles in elkaar zit. Ik weet niet hoe ik het anders kan omschrijven dan ‘intelligent’. Als er inderdaad al een bron of God zou bestaan, dan zou ik ‘intelligentie’ als de beste naam beschouwen. Er is namelijk zoveel dat onze petten te boven gaat. Ook ervaar je dankbaarheid na dit soort opnames. Een soort reset. Ik weet zeker dat je erover mee kunt praten. 

Ik ben ook dankbaar dat je er bent. En kennelijk moesten er nog brieven komen. Daar waar ik totaal niet open stond voor Joodse media, heb jij me zo weten om te krijgen. Hoe dat kon? Instant trust, nee, geen instant koffie, alhoewel ik daar weer teveel van drink in de afgelopen twee maanden.

Iedere persoon heeft het vermogen om magie opnieuw te ontdekken

Alles uit mijn brief van deze week klinkt verder niet echt spectaculair voor vroom of vrij en een vrijdenkers dialoog. Dat maakt ook niet uit. Weet je wat er bij me opkomt? Wat ik misschien wel het mooiste vind uit het Jodendom, namelijk de gezegde dat iedere persoon/generatie God voor zichzelf opnieuw moet uitvinden. God of geen God, vroom of vrij, de essentie van de gezegde is mooi, namelijk dat iedere persoon het vermogen heeft om magie opnieuw te ontdekken. A sense of wonder, wat de kleine dingen uit het leven kleur geeft.

Liefs,

Dina-Perla

Over Dina-Perla Portnaar 6 Artikelen
Dina-Perla is schrijver van de biografie Exodus uit de vuurtoren, een openhartig boek over de eerste twintig jaar uit haar leven en haar tijd op de orthodoxe school het Cheider. Ze spreekt en schrijft over integriteit, mind building en persoonlijke groei, ook in het bedrijfsleven. Dina-Perla houdt van verhalen vertellen, vooral persoonlijke verhalen die taboes doorbreken. De manier van leven verandert en evolueert voortdurend. De enige constante waar Dina-Perla sterk in gelooft, is menselijkheid, de vrijheid om te kiezen en te delen.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*