Een pandemische seder om nooit te vergeten

Print Friendly, PDF & Email
Vorig jaar viel Pesach aan het begin van de eerste lockdown. Het was lente, echt lente, maar we mochten niet bij elkaar zijn. 

Het was een pandemie, iedereen ter wereld zat in hetzelfde corona-schuitje. Nimmer voelde ik me zozeer een wereldburger dan toen mijn Amerikaanse vriendin Judith-Kate Friedman, een fameuze singer-songwriter uit Californië, voorstelde een internationale zoom-seder te houden. Een pandemische seder als het ware. Pan betekent geheel en demi komt van het Griekse demos, volk. Dus een seder voor ons allemaal. 

Friedman richtte haar woonkamer in als studio en wij nodigden onze Facebookvrienden uit. De tijd, dat is het ingewikkelde met een global seder zoals het al snel ging heten. We vonden een compromis: zondag 12 april was het 12 uur ‘s middags aan de Westkust, 3 uur in New York en 9 uur ‘s avonds in Amsterdam. Dat kon. 

Als eerste nodigde ik uit de Syrische violist Alan Rasheed, sinds 2011 in Europa en vaak in Amsterdam waar hij een trouwe vriend werd. Ook mijn good-old American friend Bob Newmark, al eeuwen wonend op de Brouwersgracht, schreef zich in met zijn Syrische vriend, ooit vluchteling maar al aardig ingeburgerd en lid van de Joodse vernieuwingsclub Beit Ha’Chidush. 

Een zoomseder met twee Syrische vluchtelingen, het werd een bijzondere ervaring. Alan speelde als introductie een gevoelige improvisatie en sprak woorden over intermenselijke liefde en de noodzaak tot wereldvrede. Alan is een christen net zoals zijn Libanese moeder en een Druze, met Joodse wortels zoals hij met trots vertelde, van vaderszijde. Hij komt uit een welvarende, creatieve familie. Zijn vader runde een kunstgalerie in Al-Swaïda, een stad ten oosten van de Golan, waar de kritische Arabische wereld bijeen kwam totdat radicale bendes de galerie in 2011 kapotsloegen. De twee zonen, beide violist, konden tijdig vluchten. Vader, moeder en twee zussen, de ene altviolist de ander cellist, tezamen met hun broers een strijkkwartet vormend, kunnen geen kant op.

Alan zit nu in een Brabants asielzoekerscentrum. Hij fleurt de asielkinderen op met zijn viool, maar treurt omdat Nederland zich niet voor hem lijkt te openen.

Wij vluchtten uit Egypte. Alan en miljoenen anderen werden verdreven uit Syrië. Om samen met twee van hen al zoomend te sederen was een Pesach om nooit te vergeten. 

Over Bloom 34 Artikelen
Achter Bloom gaat Wanda F Bloemgarten schuil. Socioloog en wetenschapsjournalist. Mede-oprichter Beit Ha'Chidush, Villa Mazzelsteijn en Cohen&Co. Liefhebber van Carlebach-stijl diensten, street-art en minimal music. Lid van NIHS/Amos en drie tennisclubs. Eindredacteur van dit online magazine.

1 Comment

Laat een antwoord achter aan Quiny Antwoord annuleren

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*